Kendi Varlığından Habersiz Sen

Büyük bir sükût olup kendi debisinde akan ben
Dilsiz bir kavalın inleyen nârıyım ben
Kalbi viran olmuş bir ülkeyim ben
Dili lâl, yüreğine ket, sözlerine hüsran, şiirlerine kefen
giydiren ben
Zaman ısırırken beni eksiliyorum avuç avuç toprağa
dökülerek.
Ölümü bile umursamadan baharı umut edip çizen ben
Sükutu imtihan kabul edip vuslatla mükâfata ibadet eden
ben
Özlemin deminde umudu zerk eden ben
Hüzünle beslenip bin bir ihtişamla vuslatı resmeden ben
Zaman ısırırken beni eksiliyorum avuç avuç toprağa
dökülerek.
Her salise vuslatın nüansını düşleyen ben
Düşler ötesinin gölgesine suretini çizen ben
Katranı resmedip seni ilmek ilmek geceye işleyen ben
Ayı yıldıza, seni bana, ayrılığı vuslata berdel eden benken
Zaman ısırırken beni, eksiliyorum avuç avuç toprağa
dökülerek...