Başına buyruk bir hal tünemişken yüreğimin yamalı dallarına
Anlamamanın eşiğinde üşüyorken tenim
Nedenler ve niçinler arasında sıkışmışken sesim
Neden duymazsın beni yâr neden?
Nabzımda kokarken karanfil tohumları
Yokluğunun kokusu genzimi yakarken
Gece benim gündüz benim doğan benim ölen benim
Neden duymazsın beni yâr neden?
Ölüm bile gül açarken sırrında
Bu yüzden boynu ilmektir şairliğimin
Tüm şiirlerimin özünde kınaya çalarken serçe parmaklarımızı
Neden duymazsın beni yâr neden?
Pakça yazgımız tel tel saz ile sızarken türkülere
Hasretim iken ellerim ellerine
Kirpiğinde yuvalanan bir güvercin olmaya bile müptelayken
Neden duymazsın beni yâr neden?
Kesilen bir dal gibiyim gidişinin ardından
Öylece yağmursuz, topraksız, közsüz
Özlem vardiyalarında bütün yaralarım adına hesap sorarken
Neden duymazsın beni yâr neden?